Dodano:

Jak efektywnie zarządzać czasem osobistym.

Odpowiednie funkcjonowanie jest wpisane w sukces zarządzania czasem. Zaczynając od efektywności musimy rozróżnić dwa mylące pojęcia: efektywność oraz efektowność.

Rzymski filozof Seneka w swoich rozważaniach powiedział, że “nie mamy mało czasu w życiu, ale dużo go tracimy”. W XXI wieku możemy zaobserwować wiele zjawisk, które mówią nam o czasie jako rodzaju inwestycji. Przykładem może być szeroko dostępna rozrywka, która jako konsumenci wspieramy poprzez czas oraz atencję spędzona na odbiór. Perspektywa postrzeganie czasu jako wartości, która może zostać zainwestowana, pomaga ludziom organizować życie profesjonalne od wieków.

Według teorii socjologa Giddens’a, (nazwanej teorią strukturyzacji społeczeństwa) opublikowanej w pracy w „the constitution of society (1985)”, rozważa on temat podmiotowości jednostek w życiu społecznym. Wskazuje on na powiązania pomiędzy osobistym procesem decyzyjnym podczas zarządzania czasem a ogólnymi harmonogramami uformowanymi przez społeczeństwo w sposób organiczny. Natomiast psychologia rozwoju przedstawia zarządzanie czasem jako umiejętność ściśle związana z cechami osobowości (Koning oraz Kleinmann, 2007) wskazując na zależności pomiędzy wpływami rozwoju wczesnodziecięcego na umiejętność zarządzania czasem wśród dorosłych. W literaturze businessowej możemy znaleźć publikacje mówiące o zależnościach pomiędzy sprawnym zarządzaniem czasem a częstotliwością występowania “praca-życie”.

Studiując literaturę naukowa związana z zarządzaniem czasem możemy empirycznie udowodnić jak podany temat wpływa na przekrój dyscyplin naukowych takich jak psychologia (Flaherty, 2003), sociologia (Burt & Kemp, 1994), zarządzanie (Claessens, Van Eerde, Rutte, & Roe, 2004), oraz wiele innych.

Czym jest zarządzanie czasem?

Termin zarządzania czasem towarzyszy ludzkości od zarania dziejów. Wielcy filozofowie tacy jak Seneka, Alberti, Penn, Bennet, rozmyślali nad tym jak najlepiej używać czasu, pomimo tego, że termin Zarządzanie czasem pojawia się w publikacjach naukowych od początków XIX wieku, termin ten nie ma jednoznacznej definicji (Claessens et al., 2007). W publikacji z 2010 roku autora Harner A, zarządzanie czasem zostało określone jako “combination of time assessment, goal setting, planning, and monitoring activities”. Problem zdefiniowania terminu zarządzania czasem polega na rozległości dziedzin, które interpretują zarządzanie czasem na swój sposób. Tendencja w większości artykułów akademickich skupia się na dwóch efektach pozytywnego zarządzania czasem, ogólny dobrobyt oraz wydajność.

Określanie realizowanych celów.

Leary w 2004 określił jedną z różnic pomiędzy królestwem zwierząt a człowiekiem jako umiejętność tworzenia długotrwałych planów. Z punktu widzenia neuropsychologii antropologicznej, obecność zwiększonej objętości kory przedczołowej jest kluczowym elementem w ewolucji człowieka, który daje nam umiejętności takie jak: planowanie, uczenie się, zapamiętywanie oraz całe spectrum umiejętności kognitywistycznych. (Teffer 2012). Na tej podstawie ludzie są zdolni do projekcji planów, dzięki którym mogą osiągać swoje cele. Strategiczne stawianie celów zostało scharakteryzowane jako umiejętność w 1994 roku, co kontrastuje z dotychczasowym postrzeganiem tego terminu jako cechą wrodzoną.

Stawianie celów jest reprezentacja kognitywistycznej strategii, która jednostki stosują, aby wzbogacić swoją wydajność oraz osiągnąć komfort psychiczny poprzez podniesienie obecnego poziomu życia. Nawiązując do teorii osiągania celów opisanej przez autorów Locke oraz Latham w 1990, wyjaśnione jest, dlaczego niektórzy ludzie wywiązują się lepiej z zadań związanych z praca lepiej niż inni. W tej teorii autorzy biorą pod uwagę czynniki takie jak: złożoność wykonywanego zadania, przejrzystość celu, poziom wyzwania, poziom zaangażowania oraz informację zwrotną.

Przejrzystość danego celu może zostać określona za pomocą analizy SMART (Specific, measurable, achievable, realistic, time oriented) po raz pierwszy opisanej w publikacji “Doran, G. T. (1981). “There’s a S.M.A.R.T. Way to Write Management’s Goals and Objectives”, Management Review, Vol. 70, Issue 11, pp. 35-36.” Locke oraz Latham podkreślają również ważny aspekt mierzenia postępu celu, używanego do zwiększenia motywacji podczas osiągania celu.

Metodę S.M.A.R.T można rozbić na czynniki pierwsze, dostosowując cel do pięciu kryteriów.

Specific (szczegółowy)– cel powinien być jasno określony oraz odpowiadać na pytania takie jak: co chcę osiągnąć? Dla czego ten cel jest ważny? Jakich zasobów potrzebuję?

Measurable (mierzalny)– jeden z ważniejszych czynników, jeżeli chodzi o przejrzystość celu, pozwala nam na śledzenie progresu, utrzymywanie skupienia oraz utrzymywanie stałego poziomu motywacji. Powinien odpowiadać na pytania: Kiedy? Ile?

Achievable (osiągalny) – Wyznaczony cel powinien być realistyczny w swoim założeniu. Stawianie odrealnionych celów typu “Zrobię najwięcej ile mogę” może wpływać negatywnie na ich osiąganie (Latham 1986). Osiągalność danego celu może być sprawdzone przez odpowiedź na pytanie: W jakiś sposób mogę osiągnąć ten cel?

Relevant – Postawione sobie cele powinny być dla nas znaczące, w momencie, gdy postawione sobie cele są dla nas mało znaczące, motywacja do ich osiągnięcia będzie słaba. Cel powinien odpowiadać na pytania: Czy warto? Czy jest to właściwy czas? Czy moja aktualna sytuacja społeczno-ekonomiczną pozwala mi na osiągnięcie tego celu?

Time-bound – Każdy cel musi być w odpowiednich ramach czasowych. Spełnienie tego kryterium pomaga w prioretyzacji celów. Pytania związane z ta cechą brzmią: Kiedy? Co mogę zrobić w przeciągu 6 następnych miesięcy? Co mogę zrobić w przeciągu następnych 6 tygodni? Co mogę zrobić dzisiaj?

Aspekt wyzwania jest kluczowym czynnikiem do wydajności jednostki.

Dwa główne stwierdzenia, które zostały opublikowane przez Locke oraz Latham, twierdzą:

1.Wydajność jednostek jest wprost proporcjonalna do trudności celu na podstawie pozytywnej korelacji. Podczas badania w 1967 opublikowanego przez Locke, zostało udowodnione, że wydajność jednostek z najtrudniejszymi celami była o 250% wyższa niż wydajność jednostek z celami najłatwiejszymi.

2.Podczas analizy wyników 53 badań opublikowanych w okresie 1970-1990, 53% wyników pokazuje pozytywny wpływ przejrzystego określenia trudności celu, na wydajność podczas osiągania celu. Ilość uczestników każdego badania jest w zakresie 1278 do 6635, natomiast w przypadku pozytywnego wyniku, wydajność została zwiększona od 8.4% do 16%.

Jednakże patrząc na poziom trudności zadania z perspektywy jedności, wartość nadawana przez słowo “trudność” jest subiektywna. Kolejnym aspektem, który jest ściśle związany z teoria stawiania celów wg Locke, jest eskalacją poziomu zaangażowania. Zaangażowanie jest wartością zmienna od akceptacji, akceptacja odwołuje się wybiórczo do początkowego stanu wykonywanego zadania, natomiast zaangażowanie odnosi się do całości trwania zadania. Poziom zaangażowania jest ściśle związany z rodzajem motywacji. W tym przypadku wyróżniane są dwa rodzaje motywacji, motywację wewnętrzna oraz zewnętrzna. Motywacja wewnętrzna została opisana przez autora White w 1959 jako czynnik wykonywania danej czynności na podstawie nieodłącznej satysfakcji a niżeli na podstawie mierzalnych konsekwencji. Natomiast motywacja zewnętrzna została opisana jako czynnik wykonywania danej czynności na podstawie odczucia satysfakcji w zamian za pozyskanie wartości zewnętrznych. Na poniższej grafice pokazane są opisane w artykule akademickim pod tytułem “Self-Determination Theory and the Facilitation of Intrinsic Motivation, Social Development, and Well-Being “ (Edward L. Deci 2000) spektra motywacji.

Skalę zaczyna “amotivation”,  która można przetłumaczyć jako niechęć bądź wstręt do danej czynności, spowodowane brakiem osobistego zaangażowania, uczuciem braku kompetencji(Deci, 1975), bądź brakiem wiary w cel (Seligman, 1975).

Motywacja wewnętrzna natomiast została podzielona na 4 kategorie.

1 – Regulacje zewnętrzne, czyli najmniej autonomiczny rodzaj motywacji spowodowany wymogiem zaspokojenia czynników zewnętrznych. Jednostki wykazują niechęć do zachowań regulowanych zewnętrznie, odbierają je jako kontrolę oraz alienację. (deCharms, 1968)

2- Regulacje zewnętrzne zaakceptowane nieświadomie. Ludzie kierujący się ta motywacja performują gorzej niż ludzie kierujący się motywacja wewnętrzna, wykonując swoje zadania z uczuciem presji aby uniknąć poczucia winy lub niepewności. Motywacja ta, kieruje się wewnętrznym ego jednostek, które zachowują się w zewnętrznie regulowany sposób aby podwyższyć woja samoocenę oraz uzyskać komfort w poczuciu bycia potrzebnym (Nicholls, 1984; Ryan, 1982).

3 –Identyfikacje, czyli motywacja jednostki na podstawie dobrowolnego zaakceptowania zewnętrznych obostrzeń oraz identyfikacja zachowań które są ważne dla osiągnięcia danego celu.

4—Regulacje zintegrowane czyli rodzaj motywacji gdzie jednostka totalnie identyfikuje się z danymi obostrzeniami oraz wymogami. Dochodzi do takiego zjawiska w momencie gdy personalne wartości oraz potrzeby, pokrywają się z wymaganiami.

Na przeciwnym spectrum znajduje się motywacja wewnętrzna, która cechuje się funkcjonowaniem jednostki na podstawie wewnętrznej dyscypliny, osobistego podejścia. Odnosząc się do teorii Locke, jednostki cechujące się motywacja wewnętrzna są zdecydowanie bardziej produktywne niż jednostki które motywują czynniki zewnętrzne.

Kolejnym aspektem uwzględnionym w teorii Locke jest informacja zwrotną z angielskiego feedback.

Element ten jest bardzo efektywnym narzędziem w wyznaczaniu oraz osiąganiu celów, jest to drugi moderator wydajności jednostki podczas procesu osiągania celu. W momencie otrzymania informacji zwrotnej, następuje dostosowanie oraz ewaluacja dotychczasowej strategii oraz poziomu zaangażowania w dany proces (Nicholls, 1984; Ryan, 1982). Jednakże patrząc na badanie przeprowadzone przez Goudas w 2000 roku, feedback nie ma wpływu na motywację wewnętrzna jednostek, za czym podąża zwiększona wydajność.

Ostatnim aspektem w teorii Locke, który kluczowo wpływa na osiąganie celów to złożoność danego celu. Jeżeli cel jest złożony oraz przedstawiony w sposób prosty, wydajność jednostki jest większa niż w wypadku celów skomplikowanych.

Planowanie realizowanych zadań.

Jedną z teorii która pomaga w sprawnym zarządzaniu czasem jest zasada dystrybucji Pareto. Vilfredo Pareto był ekonomistą, który na podstawie swoich obserwacji opracował zasadę dystrybucji 80:20. Jest to prawo statystyczne, gdzie zmiana jednego czynnika jest wprost proporcjonalna do zmiany drugiego. W dystrybucji Pareto jest mowa o skali 80% do 20%. Skala ta znajduje zastosowanie w przekroju naukowych dyscyplin. zależności takie możemy obserwować w dziedzinach takich jak: socjologia, geologią, astronomią, matematyka, statystyka Przybliżonymi przykładami dystrybucji patero mogą być:

  • -80% ludności mieszka w 20% miastach
  • -80% monetarnej wartości jest akumulowana przez 20% ludzi
  • -80% pracy jest wykonywane w 20% danego czasu.

Dystrybucja pareto jest narzędziem które pozwala nam identyfikować czynności krytyczne, oraz takie których wykonanie musi podążać kaskadowo. Objęcie takie perspektywy pozwala na sprawne skupianie się na czynnościach krytycznych. Parafrazując materiały szkoleniowe 2giej edycji, autor opisał zjawisko wykorzystywania 20% czasu na  80% osiągniętych rezultatów. Analogicznie 20% efektów jest tworzone podczas 80% czasu. W tym przypadku jednostka chcąca optymalizować swoją efektywność oraz sprawniej zarządzać czasem powinna skupić uwagę na działaniach które są kluczowe do osiągnięcia danych rezultatów. Jednakże literatura psychologiczna jest uboga w źródła na których można oprzeć tę tezę, zostawiając lukę badawczą, która może zostać zbadana w najbliższym czasie.

Natomiast obserwowalnym zjawiskiem jest pozytywny wpływ orientacji czasowej na zarządzanie projektowe. W zarządzaniu projektowym czas jest jednym z trzech filarów. Jednym z kluczowych elementów zarządzania projektowego jest określenie “ścieżki krytycznej”. Pierwszym człowiekiem który wprowadził termin “ścieżki krytycznej” w zarządzaniu projektowym był Karol Adamiecki (1866-1933) z swoim systemem zwanym “harmonogram” który pozwalał na zwizualizowanie czynności zadań projektowych poprzez wycinanie pasków papieru odpowiedniej długości. Na takiej podstawie potrafił zwiększyć wydajności produkcji z wynikami pomiędzy 100% do 400% Marsh, E. R. (1976). Późniejszym systemem który został spopularyzowany w środowisku businessowym został wykres Gantta, który pozwala na wyszczególnienie operacji projektowych, nadanie im wartości czasowych, możliwość zazębienia operacji niezależnych oraz wzgląd na jakim etapie znajduje się projekt. W momencie ustalania czynności krytycznych możemy zasugerować się macierzą eisnengowera ustaloną w XX wieku polegającą na tym że jednostka wg swojego uznania wpisuje zadania w kolejne pola: Ważne oraz pilne, Ważne ale nie pilne, Pilne ale nie ważne, Nie ważne oraz nie pilne.

Ekonomista Jeffery Perloff definiuje koszt otrzymanej szansy jako najlepsze alternatywne użycie zasobów (wartości materialnych zarówno jak I niematerialnych), mówiąc przy tym że nie ma czegoś takiego jak “free lunch”, tłumacząc że daną czynność wymaga naszej atencji oraz odbiera nam szansę spędzenia jej w innych okolicznościach. Odnosząc te teorie do zarządzania czasem, ważnym punktem przy pracy nad tworzeniem macierzy eisenhowera jest właściwą kalkulacja wartości danego zadania. Właściwą perspektywa towarzsząca kalkulacji jest niezbędna do otrzymania właściwych wyników. Parafrazując Artykuł Raya Harkinsa w periodyku “quality progress” wartość niemonetarna jest uzależniona od perspektywy jednostki. Opisuje on hipotetyczna sytuację, w której marzeniem developera posiadającego ziemię wielkości 1000m2 było stworzenie pola do minigolfa. Po zainwestowaniu 100,000$ oraz upływie roku czasu, przedsiębiorca uzyskał ROI wysokości 50%, zamykając rok finansowy z przychodem wysokości 150,000$. Z tej perspektywy ROI wysokości 50% na skali roku jest bardzo dobrym wynikiem. Zmiana perspektywy następuje poprzez dodanie informacji o tym że ziemią mieści się w Central parku, w dzielnicy Manhattan oraz jej wartość jest równa 50 milionów $. Jednym z alternatywnych wyborów jest sprzedanie ziemi pośrednikowi oraz zainwestowanie całej kwoty na stopie procentowej wysokości 1%, co skutkuje ROI wysokości 1%, natomiast dając monetarny zysk wysokości 500,000$ rocznie, czyli dziesięć razy więcej niż przy scenariuszu numer jeden.

Porównywanie zadań do zrealizowania jest niezwylke ważne, ponieważ daje nam wzgląd w czynności które wykonujemy zarówno jak I w efekty naszej pracy. Macierz Eisenhowera ma swoje źródła w wypowiedzi prezydenta “what is important is seldom urgent, and what is urgent is seldom important”. Popularyzacje tej metody zawdzięczamy Stephenowi Covey, który graficznie przedstawił ten model podejmowania decyzji. Zaproponował trzy skalę: Ważność, pilność, koszt alternatywy. Nawiązując do prawa dystrybucji Pareto, 20% zadań które odpowiadają za 80% efektów, są to zadania które zostają umieszczone w kolumnie, Ważne oraz nie pilne, natomiast całą reszta jest lokowana gdzieś na skali. Zastosowanie macierzy Eisenhowera pozwala jednostce na skupienie uwagi na zadaniach najbardziej kluczowych, skrócenie czasu trwania projektu bądź osiągnięcia celu eliminacji niepożądanych zjawisk psychologicznych, takich jak prokrastynacja (Ganesan; et al. (2014).

Zasady efektywnego funkcjonowania.

Odpowiednie funkcjonowanie jest wpisane w sukces zarządzania czasem. Zaczynając od efektywności musimy rozróżnić dwa mylące pojęcia: efektywność oraz efektowność.

Różnice pomiędzy tymi pojęciami możemy opisać jako różnice w zmianie dotyczące inwestycji. Aby zwizualizować ten fenomen, możemy opisać dwie skrajne sytuację. Pierwsza w momencie bycia skrajnie efektownym. W tym przypadku wartość pierwotna niczym nie różni się od wartości końcowej, albowiem zainwestowaliśmy całe nasze skupienie na byciu efektownym, więc wartość startowa jest równorzędna z wartością końcowa. Natomiast w przypadku bycia efektywnym, wartość końcowa jest większa niż wartość startowa. (ww.publichealthnotes.com)

W swojej książce “the one best way” Fredric Winslow Taylor nakreśla główne zasady efektywności oraz nadaje rytm nowej ścieżce zarządzania nazwanej “Taylorizmem”. Teoria ta jest szeroko wykorzystywana w dzisiejszym świecie, włączając do zarządzania cechy takie jak: analizę liczbową, logikę, racjonalizację, redukowanie strat, standaryzacje dobrych praktyk, etykę pracy oraz wiele podobnych.

 Tailoryzm uznaje się za początek takich nurtów zarządzania jak: teoria zarządzania forda, teoria zarządzania lean manufactruring, six sigma, zarządzanie projektowe. Tailorism w swoich pierwotnych założeniach koncentrował się na tym aby poprzez metody empiryczne zbadać czynniki wpływające na wydajność pracowników oraz poprzez ich manipulacje zwiększyć wydajność. W początkach swojej teorii Winslon koncentrował się na naukowym podejściu do pracy fizycznej w celu zmniejszenia czasu trwania oraz redukcji strat. Jednym z najbardziej znanych przykładów jest naukowe podejście do użycia łopat podczas pracy fizycznej. Taylor poprzez zbadanie obecnego stanu rzeczy, czyli rodzaju łopat, rodzaju materiał do którego łopaty zostały używane oraz czasu pracy pracowników, zwiększył produktywność manipulując tymi czynnikami.

Bazując Na tej teorii możemy przyjąć za efektowne zarządzanie czasem, empiryczne zbadanie możliwości oraz produktywności jednostki w różnych sytuacjach. Z psychologicznego punktu widzenia teoria ta ma zastosowanie tylko w indywidualnych przypadkach. Dla tego obserwacja oraz refleksja nad informacja zwrotną jest kluczową.

 Dobrym przykładem może być redukcja wahań glukozy we krwi jednostki w celu zmniejszenia stresu I poprawienia zdrowia psychicznego (Bhardwaj 2016). Jeżeli z danych zebranych podczas realizowania konkretnego celu wynika że zadania do wykonania są w szczególności stresowe, można spróbować ograniczyć poziom stresu poprzez dostosowanie swojego trybu życia.

Kolejną perspektywa która możemy się kierować podczas efektywnego wykonywania zadań jest prawo parkinsona, które mówi o tym że praca wypełni ilość czasu przeznaczonego na jej wykonanie. W momencie zakładania mniejszej ilości czasu na wykonanie zadania, daną czynność będzie wykonywana w szybszym tempie.

Programy wspomagające zarządzanie własnym czasem.

W Dobie dzisiejszej technologii możemy obserwować rozwój różnych programów komputerowych pomagających sprawnie zarządzać czasem. System takie skupiają swoje działanie na różnych funkcjach takich jak: długości zadania, chronologia zadania, automatyzacja urządzeń zdalnych, zbieranie danych oraz monitorowanie aktywności. Obecnie na rynku możemy podzielić oprogramowanie pomagające:

Remember the milk- czyli aplikacja pozwalającą na tworzenie list to-do, synchronizację z kontami na serwisach spolecznosciowych takich jak gmail, tweeter, skype. Dodawanie powiadomień oraz prioretyzacja zadań. Dodatkowymi funkcjami są synchronizacja z innymi kontami co daje możliwość kolaboracji użytkowników. Możliwe jest rozszerzenie aplikacji do wersji premium w której odblokowujemy dodatkowe funkcję takie jak: nowe kolory, synchronizacja z zegarkiem apple, synchronizacja z kontem Microsoft i wiele innych.

 Focus booster – Aplikacja która pozwala na implementację techniki Pomodoro opracowanej przez Francesco Cirillo w 1980 polegającej na dedykowaniu określonej ilości czasu na wykonywanie zadania oraz przerwy pomiędzy. Aplikacja pozwala na kontrolę czasu pracy oraz graficze przedstawienie raportów. Dane możliwe również są do exportowanie do pliku CSV.

Toggl – Pozwala na śledzenie czasu spędzonego nad różnymi projektami, możliwa jest również subskrypcja konta premium, odblokowując cechy przydatne w businessie, takie jak szczegółowe raporty I wiele innych.

Mind42 – aplikacja online pozwalającą na tworzenie “mind maps”. Pozwala to na lepszą wizualizacje zadań oraz nabranie lepszej perspektywy.

Todoist- Pozwala na organizacje oraz kontrolowanie wykonywanych zadań. Todoist działa na podstawie tworzenia list “do zrobienia”, aplikacja ta pozwala na prioretyzowanie celów, tworzenie raportów, mierzenie postępów oraz feedback dotyczący wykonanych zadań.

Aplikacja może zosta synchronizowana z takimi portalami jak konto google, dropbox, slack, alexa amazon I wiele innych.

Referencje:

Barger, N., Hanson, K., Teffer, K., Schenker-Ahmed, N. and Semendeferi, K. (2014). Evidence for evolutionary specialization in human limbic structures. Frontiers in Human Neuroscience, 8.

Burt, C. and Kemp, S. (1994). Construction of activity duration and time management potential. Applied Cognitive Psychology, 8(2), pp.155-168.

Claessens, B., Van Eerde, W., Rutte, C. and Roe, R. (2004). Planning behavior and perceived control of time at work. Journal of Organizational Behavior, 25(8), pp.937-950.

Decharms, R. and Carpenter, V. (1968). Measuring Motivation in Culturally Disadvantaged School Children. The Journal of Experimental Education, 37(1), pp.31-41.

Flaherty, M. (2003). Reply [from Michael G. Flaherty]. Contemporary Sociology, 32(6), p.786.

Koyama, S., Harner, A. and Watanabe, T. (2010). Task-dependency of tuning characteristics change in the course of perceptual learning. Journal of Vision, 2(7), pp.72-72.

Latham, G. and Locke, E. (1979). Goal setting—A motivational technique that works. Organizational Dynamics, 8(2), pp.68-80.

Leray, P. and François, O. (2004). Réseaux bayésiens pour la classification Méthodologie et illustration dans le cadre du diagnostic médical. Revue d’intelligence artificielle, 18(2), pp.169-193.

Ryan, R. (1982). Control and information in the intrapersonal sphere: An extension of cognitive evaluation theory. Journal of Personality and Social Psychology, 43(3), pp.450-461.

Ryan, R. and Deci, E. (2000). Self-determination theory and the facilitation of intrinsic motivation, social development, and well-being. American Psychologist, 55(1), pp.68-78.

Seligman, M. (1975). Analysis of Groups. International Journal of Group Psychotherapy, 25(1), pp.68-69.

Zamora, M. and Giddens, A. (1985). The Constitution of Society. Man, 20(3), p.567.

Aucoin, M. and Bhardwaj, S. (2016). Generalized Anxiety Disorder and Hypoglycemia Symptoms Improved with Diet Modification. Case Reports in Psychiatry, 2016, pp.1-4.

Eisenhower Matrix. (2019). What is Eisenhower Matrix?. [online] Available at: http://eisenhower-matrix.com/ [Accessed 6 Feb. 2019].

En.wikipedia.org. (2019). Frederick Winslow Taylor. [online] Available at: https://en.wikipedia.org/wiki/Frederick_Winslow_Taylor [Accessed 6 Feb. 2019].

En.wikipedia.org. (2019). Gantt chart. [online] Available at: https://en.wikipedia.org/wiki/Gantt_chart [Accessed 6 Feb. 2019].

En.wikipedia.org. (2019). Karol Adamiecki. [online] Available at: https://en.wikipedia.org/wiki/Karol_Adamiecki [Accessed 6 Feb. 2019].

En.wikipedia.org. (2019). Pareto principle. [online] Available at: https://en.wikipedia.org/wiki/Pareto_principle [Accessed 6 Feb. 2019].

En.wikipedia.org. (2019). Pomodoro Technique. [online] Available at: https://en.wikipedia.org/wiki/Pomodoro_Technique [Accessed 6 Feb. 2019].

Marsh, R. (1976). Factors affecting flowturning. Production Engineer, 55(5), p.259.

Barger, N., Hanson, K., Teffer, K., Schenker-Ahmed, N. and Semendeferi, K. (2014). Evidence for evolutionary specialization in human limbic structures. Frontiers in Human Neuroscience, 8.

Burt, C. and Kemp, S. (1994). Construction of activity duration and time management potential. Applied Cognitive Psychology, 8(2), pp.155-168.

Claessens, B., Van Eerde, W., Rutte, C. and Roe, R. (2004). Planning behavior and perceived control of time at work. Journal of Organizational Behavior, 25(8), pp.937-950.

Decharms, R. and Carpenter, V. (1968). Measuring Motivation in Culturally Disadvantaged School Children. The Journal of Experimental Education, 37(1), pp.31-41.

Flaherty, M. (2003). Reply [from Michael G. Flaherty]. Contemporary Sociology, 32(6), p.786.

Koyama, S., Harner, A. and Watanabe, T. (2010). Task-dependency of tuning characteristics change in the course of perceptual learning. Journal of Vision, 2(7), pp.72-72.

Latham, G. and Locke, E. (1979). Goal setting—A motivational technique that works. Organizational Dynamics, 8(2), pp.68-80.

Leray, P. and François, O. (2004). Réseaux bayésiens pour la classification Méthodologie et illustration dans le cadre du diagnostic médical. Revue d’intelligence artificielle, 18(2), pp.169-193.

Ryan, R. (1982). Control and information in the intrapersonal sphere: An extension of cognitive evaluation theory. Journal of Personality and Social Psychology, 43(3), pp.450-461.

Ryan, R. and Deci, E. (2000). Self-determination theory and the facilitation of intrinsic motivation, social development, and well-being. American Psychologist, 55(1), pp.68-78.

Seligman, M. (1975). Analysis of Groups. International Journal of Group Psychotherapy, 25(1), pp.68-69.

Zamora, M. and Giddens, A. (1985). The Constitution of Society. Man, 20(3), p.567.

Aucoin, M. and Bhardwaj, S. (2016). Generalized Anxiety Disorder and Hypoglycemia Symptoms Improved with Diet Modification. Case Reports in Psychiatry, 2016, pp.1-4.

Eisenhower Matrix. (2019). What is Eisenhower Matrix?. [online] Available at: http://eisenhower-matrix.com/ [Accessed 6 Feb. 2019].

En.wikipedia.org. (2019). Frederick Winslow Taylor. [online] Available at: https://en.wikipedia.org/wiki/Frederick_Winslow_Taylor [Accessed 6 Feb. 2019].

En.wikipedia.org. (2019). Gantt chart. [online] Available at: https://en.wikipedia.org/wiki/Gantt_chart [Accessed 6 Feb. 2019].

En.wikipedia.org. (2019). Karol Adamiecki. [online] Available at: https://en.wikipedia.org/wiki/Karol_Adamiecki [Accessed 6 Feb. 2019].

En.wikipedia.org. (2019). Pareto principle. [online] Available at: https://en.wikipedia.org/wiki/Pareto_principle [Accessed 6 Feb. 2019].

En.wikipedia.org. (2019). Pomodoro Technique. [online] Available at: https://en.wikipedia.org/wiki/Pomodoro_Technique [Accessed 6 Feb. 2019].

Marsh, R. (1976). Factors affecting flowturning. Production Engineer, 55(5), p.259.

Wpisy z tej samej kategori:

Dodaj komentarz

Please Login to comment
  Subscribe  
Powiadom o